Vertrek
29 oktober – de dag waar we al zo lang naar hebben uitgekeken! Na maanden van voorbereiding kunnen we eindelijk weer naar Tanzania vertrekken. De container met goederen is inmiddels aangekomen bij het Kilimanjaro Christian Medical Centre (KCMC) en het voelt goed om te weten dat alles daar klaarstaat voor onze komst.


De voorbereidingen zijn grondig aangepakt. De presentaties zijn af, de trainingsmaterialen liggen klaar en de laatste spullen en nieuwe pads voor de AED’s hebben een plekje in de koffers gekregen. Er is met veel zorg gewerkt aan een lesschema voor de verpleegkundigen. Ambitieus? Absoluut. Maar juist dat maakt het zo waardevol – het belooft een intensieve, leerzame periode te worden waarin we samen met het lokale team stappen vooruit kunnen zetten.
De komende 10 dagen zullen in het teken staan van kennis delen, samenwerken en leren van elkaar. We kijken er enorm naar uit om de collega’s in het ziekenhuis weer te zien en verder te bouwen aan de trainingen die we de afgelopen jaren hebben opgezet.
Een reis die anders verliep dan gepland
Het leek wel een voorteken: ons vliegtuig had technische problemen, waardoor we moesten overstappen op een ander toestel. Safety first, dachten we. Met drie uur vertraging vertrokken we uiteindelijk alsnog – opgelucht dat we onderweg waren.
De reis leek voorspoedig te verlopen, tot we boven Egypte ineens een bocht maakten. Verwarring alom. Even later kwam de bemanning met het bericht: we keren terug naar Amsterdam. De reden? Onrust in het land, naar aanleiding van de verkiezingen die vandaag plaatsvinden.

Er zouden wegversperringen zijn, geweld op verschillende plekken, vliegvelden gesloten en een avondklok ingesteld. De autoriteiten grepen hard in. Na een korte tankstop in Wenen landden we – tien uur later – weer op Nederlandse bodem. Moe, verbaasd en teleurgesteld.
De volgende dag werd ons een nieuwe vlucht aangeboden voor vrijdag. Wat moesten we doen? We probeerden zo veel mogelijk informatie te verzamelen via de ambassade en het Ministerie van Buitenlandse Zaken en via onze bronnen in Tanzania. De onrust in het land nam niet af en hoe zou het zich ontwikkelen gedurende de week??
Zoveel voorbereidingen, zoveel enthousiasme – en dan dit. Maar onze veiligheid staat voorop. Met pijn in het hart besloten we vrijdag toch niet te vertrekken. Ook ZGT Overzee nam in een spoedoverleg dezelfde beslissing.
Nu kijken we vooruit: we prikken een nieuwe datum en onderzoeken wat we kunnen doen met de materialen en lessen die we hadden voorbereid. Misschien kunnen we ze alsnog nasturen en de presentaties laten verzorgen de de anesthesiologen van het KCMC aanbieden.
Soms loopt het anders dan gepland. Deze reis bracht ons niet naar onze bestemming, maar geeft aan dat de situatie in Tanzania wel anders is dan in West-Europa.





















































































































